Önce Samimiyet

Şimdi önce mazeretleri sayayım ki, utancım daha da artsın. Yaklaşık 3 haftadır manasız bir stress manyaklığı var şirkette. Insanlar kendini antidepresan haplara, içkiye, bilgisayar oyunlarına falan verdi çılgınca. Zyban'i düzenli kullandığım sürece çok büyük bir dert yoktu. Ancak işlerin yoğunluğu ve stress unutkanlığı ile 12 saat arayı açmaya, düzensiz kullanıma başladım ve yavaş yavaş sigara isteği belirdi içimde. başlarda dert değildi ama birden bire "yahu nasıl olsa 1-2 tane içerim bir sorun olmaz" yaklaşımı olayı şizofren bir noktaya getirmedi desem yalan olur. çikolatalı sigaralardan 1'er tane içtim yaklaşık 3 gündür. Dün akşam sigara olmayınca dur yahu ne olacak diye Drum sarında sorun olduğuna kesinlikle inandım.

"Evet, sigaraları bitirmiyorum", "evet yarısında atıyorum","evet zevk falan almıyorum" ama o zaman niye yakıyorsun demezler mi insana? derler tabii ki. Dünden beri zyban'ı tekrar ddüzenli almaya başladım. Ama başlamadan önce insanların bahsettiği "düzeni bozmamalısın", "asıl sorun ilacı bırakınca sigaradan uzak durmak" noktası imiş .

İşin en üzücü yanı bu olayın asıl muhattabının kendiniz olması ve insanın kendi kendisine karşı mahçup hale gelmesi. İkinci üzücü yanın ise bağımlılık denilen mevzunun ne menem bir şey olduğu gerçeği.

Özetlemek gerekirse, kontrolü tekrar ele aldım. İçimden bir şeyler iç!iç! diye tempo tutarken kendimi tutmaya çalışmak yorucu oluyor. Hayır sigara böyle bir şey ise eroin kokain nasıl bir şey kafamda canlandıramıyorum resmen...
Gerçekten ilginç bir durum...